Home เรื่องเล่าตอนเข้าค่าย ประสบการณ์ของนักเรียน จาก โรงเรียนขามทะเลสอวิทยา และ โรงเรียนครบุรี ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 2 - 6 มิ.ย. 2560
ประสบการณ์ของนักเรียน จาก โรงเรียนขามทะเลสอวิทยา และ โรงเรียนครบุรี ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 2 - 6 มิ.ย. 2560
Saturday, 08 July 2017 02:42

ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ  วัดวะภูแก้ว

แค่ 5 วันเองหรือ..?


           วันที่ครูบอกว่าให้เตรียมตัวมาที่วัดวะภูแก้ว  ผมถึงกับคิดในใจว่า “อีกแล้วหรือ”  ที่ผมคิดเช่นนี้ก็เพราะผมเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง  ตอนประถม  ตอนแรกที่ได้ยินก็ไม่คิดอะไรมากคิดว่าคงไม่กี่วันมั้ง  แต่ครูก็พูดต่อว่า  “ไป 5 วัน 4 คืน”  พอได้ยินดังนั้นผมจึงคิดว่า  “โอ้โห้..ไปทำไมตั้ง 5 วัน”


           แต่เมื่อมาถึง  ความรู้สึกเก่าๆ ก็กลับมาอีกครั้งทั้งความสงบเงียบของบรรยากาศในวัด  ในวันแรกที่มาถึงผมคิดว่า “ทำไมถึงต้องมาเข้าค่ายแบบนี้ด้วยเนี่ย”  และเมื่อมาถึงอันสุดท้าย  แทนที่ผมจะดีใจที่จะได้กลับบ้านแล้ว  เหมือนสิ่งที่คิดในวันแรก  ผมกลับรู้สึกว่า “อะไรกันเข้าค่ายแค่ 5 วันเองเหรอ  ทำไมรู้สึกแป๊บเดียวเอง”  ผมก็เหมือนคนอื่นๆ นั่นแหละครับ  วันแรกๆ อยากกลับบ้าน  แต่พอวันสุดท้าย  อยากจะอยู่วัด  ในวันแรกคิดว่า  “ทำไมตั้ง 5 วัน”  แต่พอวันสุดท้ายคิดว่า  “ทำไมแค่ 5 วัน”


           แล้วคุณล่ะครับคิดว่า  “ตั้ง 5 วัน  หรือ  แค่  5 วัน”

กวีศักดิ์  นุมขุนทด
ม.4/1  โรงเรียนขามทะเลสอวิทยา






 

มาวัดไม่ได้อย่างที่คิด


           ตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าต้องมาวัดวะภูแก้ว  รู้สึกเหมือนฝ้าผ่าลงกลางอกเพราะวันเสาร์  ตั้งใจกับเพื่อนอีก 3 คน  จะไปคอนเสิร์ตของ Got7 นักร้องเกาหลีที่เราชอบ  แต่ก็จำใจต้องมาที่วัด  ยอมรับเลยว่าที่มาเพราะโดนครูบังคับ  ถ้าไม่มาเข้าอบรม  ม.5 ต้องมาแก้  ก็เลยต้องมา  วั้นแรกที่มาถึงวัดก็นึกถึงภาพเก่าๆ ที่เคยได้ทำได้เห็น  ตอน ม.1  เลยถามคุณครูว่าเรากลับกันยังทันไหมคะ  ยอมรับจากใจเลยว่า ตอน ม.1  แค่ 3 วัน 2 คืน  ก็แทบจะเป็นบ้า  แล้วตอนนี้มาตั้ง 4 คืน 5 วัน  ตายแน่ๆ นั่งสมาธิจนเป็นอัมพฤกษ์แน่  วันแรกก็ทำๆ ตามที่วิทยากรสั่งให้ทำอะไรก็ทำ  ทำๆ ให้มันเสร็จๆ ไป  ขอวันที่ 2 รู้สึกว่าทำไมการทำสมาธิถึงได้ยากขนาดนี้  นั่งก็นาน  เวลาพักก็มีไม่มาก  แต่พอวันที่ 3 ได้ไปนั่งที่ลานธรรม  อากาศเย็นสบาย  ก็นั่งสมาธิได้นาน  สงบสงัด  รู้สึกชอบการนั่งสมาธิขึ้นมาทีละนิด  แต่ก็ยังรู้สึกว่าทำไมเราต้องทำวัตรเช้า+เย็นทุกวัน  แล้วทำไมต้องมีบทสวดอะไรมากมาย  แต่ก็มารู้ในวันที่ 4  ว่าการสวดมนต์ทำสมาธิเป็นการทำให้จิตมีพลังและสงบดีมาก  ทำให้สมองปลอดโปร่ง  ท่องจำอะไรได้ดีขึ้น  สวดมนต์มาทั้งหมด 5 วัน  หนูสามารถจำบทอาราธนาพระปริตรได้  และวันนี้วัดสุดท้ายได้นั่งสมาธิพิเศษ  ได้ฟังความรู้สึกของผู้เป็นแม่น้ำตาไหลออกมาเหมือนเปิดก๊อกน้ำไหลไม่หยุด  ยิ่งฟังก็ยิ่งคิดถึงแม่  อยากกลับไปกอดไปบอกรักแม่เร็วๆ ยิ่งตอนเรียนสัญญาใจกระดาษที่เขียนเปียกไปด้วยน้ำตา  เลยสัญญากับตัวเองว่า  กลับไปจะตั้งใจทำสมาธิสวดมนต์ก่อนอน  และนำเคล็ดลับเรียนเก่ง   ดร.ดาราวรรณ  ไปใช้ในการเรียนค่ะ  และถ้ามีโอกาส ม.6 กลับมาเป็นพี่เลี้ยงของรุ่นน้องที่วัดวะภูแก้วอีกค่ะ


           ทั้งหมดนี้  ขอฝากถึงน้องๆ ที่จะมาในรุ่นต่อไป  ว่าการที่มาวัดจำไม่ได้แย่มากขนาดนั้น  แต่บางครั้งวัดอาจเป็นที่ที่เรามาอยู่แล้วสบายใจมากๆ ก็เป็นใช้ได้


นุชนารถ  ชาติวงศ์
ม.4/4  โรงเรียนขามทะเลสอวิทยา






 

“ลูกขี้เหล้า”  เพิ่งเข้าใจพ่อ


          ตั้งแต่ที่หนูได้มาวัดวะภูแก้วตอนแรกที่มาถึง  หนูรู้สึกดีใจมาก  เพราะหนูไม่อยากอยู่บ้านเพราะรำคาญ  คนที่บ้าน  แต่พอได้เข้ามาอบรม  ทำให้หนูรู้ว่า  ไม่มีใครรักเราเท่าพ่อแม่  ก่อนที่หนูจะมาที่นี่  หนูคิดมาโดยตลอดว่าหนูไม่มีพ่อไม่มีแม่  เพราะหนูแทบไม่ได้อยู่กับพ่อกับแม่เลย  ประมาณช่วงปิดเทอมหนูได้มีโอกาสขึ้นไปหาแม่ที่จังหวัดชลบุรี  วันหนึ่งมีหน้าคนหนึ่งมา  เรียกหนูว่า “ลูกขี้เหล้า”  ทำให้หนูโกรธ  พอหนูเห็นพ่อกินเหล้าทีไรหนูก็จะตีหลังพ่อและด่าพ่อ  แต่พ่อกลับบอกหนูว่า  “ถึงพ่อจะขี้เหล้าแต่พ่อก็รักหนูและอย่าทำตัวแบบพ่อนะลูก” แต่หนูกลับบอกพ่อว่า   ถ้าพ่อรักหนูพ่อคงไม่ปล่อยหนูให้มาอยู่กับยายหรอก  จนทำให้พ่อถึงกับร้องไห้  แต่หนูกลับมองหน้าและเดินหนี  แต่มาวัดวะภูแก้วทำให้หนูรู้ว่าหนูไม่ควรทำแบบนั้นเลย  อย่างน้อยคนที่หนูพูดไม่ดีกับเขาในตอนนั้นเขาก็เป็นคนทำให้หนูเกิดมา  แล้วทำให้หนูคิดได้ว่า  หนูควรปรับตัวใหม่  หนูขอขอบคุณคณะวิทยากรทุกท่านที่ทำให้หนูเปลี่ยนความคิดใหม่ค่ะ


อารีญา  คิรินทร์
ม.4/6  โรงเรียนครบุรี






 

ได้สติปัญญาเล็กๆ กลับมา


           ความรู้สึกของวันแรกที่รู้ว่าจะได้มาเข้าค่ายธรรมะที่วัดวะภูแก้วทั้งสิ้น 5 วัน 4 คืน  ถามว่าในใจลึกๆ อยากจะมาเข้ารึเปล่า  บอกคำเดียวเลยค่ะว่าดิฉันอยาก  เพราะเคยได้ยินถึงชื่อเสียง  ความสวยงามของวัดวะภูแก้วอยู่ไม่น้อย  จึงทำให้ดีใจตั้งแต่ครั้งแรกที่รู้  แต่พอผ่านไปใกล้ใกล้ถึงวันเดินทาง  กิเลสเริ่มเข้าครอบงำตัวดิฉัน  โทรศัพท์ก็จะไม่ได้เล่น  ละครซีรี่ส์ก็จะไม่ได้ดู  ไหนจะเวลานอนตอนเช้าช่วงเสาร์-อาทิตย์อันแสนโอชะน่าเข้านอนนั่นอีก  ทำให้ดิฉันเริ่มไม่อยากไป  คิดแล้วคิดอีกว่าจะยอมทำรายงานเขียนด้วยมือทั้งหมดหนึ่งเล่มแทนการมาดีหรือเปล่า 


           พอมาถึงที่วัดวันแรก  ดิฉันก็ใจชื้นขึ้นมาบรรยากาศภายในวัดร่มรื่น และดีอย่างที่คิดในตอนแรก  จุดพลิกมันอยู่ที่ตอนที่ได้นั่งสมาธิ  และทำวัตรเช้าเย็นโดยต้องนั่งท่าเทพธิดาและนั่งขัดสมาธิอีก ใจดิฉันนี่คิดกิเลสขึ้นมา..  เรานั่งไปทำไม  ทนทำไม  ได้อะไรจากสิ่งที่ทำอยู่หรือ  ง่วงก็ง่วง  ยังจะต้องนั่งอีกแชมป์อะไรนั่งแค่ฟังเทศน์ยังอยากจะลุกแหล่ไม่ลุกแหล่  จะนั่งให้ได้แชมป์ได้ยังไง  แต่พอเข้าวันที่ 3 ที่ 4  กลับนั่งได้ จิตเริ่มสงบ  เริ่มนั่งได้นาน  จิตไม่ฟุ้งซ่าน  พอทุกอย่างเริ่มเข้าทางดิฉันเริ่มมีความสุขกับการไหว้พระสวดมนต์  นั่งสมาธิ  เวลาของการทำสิ่งเหล่านี้ก็เริ่มลดลงเช่นกัน  จนมาถึงวันสุดท้ายของการเข้าค่าย  ใจดิฉันยินดีที่จะกลับบ้านเฉกเช่นคนอื่น  แต่สิ่งหนึ่งที่เปลี่ยนความคิดดิฉันในวันนี้คือ


           เคยคิดว่าทำไม่ได้  ลองแล้วหรือ  จะทำไม่ได้  วันนี้ดิฉันกลับทำได้


           ปวดขาเหลือเกินที่นั่ง  ใช่แล้วปวด  แต่เท่ากับวันที่แม่คลอดดิฉันแล้วหรือ  ยังปวดไม่ถึงเศษเสี้ยว


           มาเข้าค่ายธรรมะ  น่าเบื่อสินะ  เปล่าเลย  เรามาเอาบุญมาทำให้จิตสงบและได้นึกคิด  ใช่ดิฉันได้คิดเยอะเลย


           นี่คือส่วนหนึ่งที่ดิฉันได้ในวันนี้  มันอาจจะเปลี่ยนฉันให้เป็นผู้หญิงที่หมดกิเลสและบรรลุธรรมเพียงในระยะเวลาอันสั้นไม่ได้หรอก  แต่ดิฉันได้แล้ว  ได้สติ  และปัญญาเล็กๆ กลับมาแล้วค่ะ


ธัญญารัตน์  เหงกระโทก
ม.4/1  โรงเรียนครบุรี






 


ลองแล้วจะลบคำว่า “ยาก” ไปได้เลย


           “ไม่อยากมาเลย  ทำไมต้องมา”  ทุกๆ คนคิดแบบนี้  ผมมั่นใจตัวผมไม่ได้อยากมาครับผมกล้าพูดได้เลย  เพราะไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว  แต่ก็ต้องมาเพราะคุณครูบอกว่า  หากไม่มาจะไม่จบ  ผมจึงต้องจำใจมา  เพราะผมคิดว่าการปฏิบัติธรรมไม่เห็นจะต้องทำ  ไม่มีความจำเป็นเอางบประมาณโรงเรียนไปจ้างติวเตอร์มาติวนักเรียนยังดีกว่าอีก  วันแรกผมจึงปฏิบัติธรรม  นั่งสมาธิเหมือนถูกบังคับ  วันที่สองก็เช่นกัน  จนวันที่ 3  ผมลองนั่งสมาธิดูจึงคิดว่า  เหมือนที่อาจารย์ด๊อกเตอร์บอกเลยถ้านั่งนานๆ แล้วจะไม่รู้สึกปวด  แล้วยังเห็นภาพนิมิตด้วย  จนมาวันที่ 4  ผมจึงลองนั่งอีกก็ทำได้ผมจึงคิดว่ามันก็ไม่ยากนี่  จึงมีคำที่ผุดขึ้นมาในหัวว่า “หากไม่ลอง  เราก็ไม่รู้”  หากเราไม่ลองทำในสิ่งที่ว่ายากแล้วเราก็จะไม่รู้ว่าสิ่งนั้นมันยากแค่ไหน  และถ้าหากเราลองแล้วเราสามารถทำมันได้เราจะสามารถลบล้างคำว่า “ยาก”  ออกไปเลย


ภานรินทร์  จันมณี
ม.4/3  โรงเรียนครบุรี






 


มาแล้วสบายใจ  คลายเครียด


           ประสบการณ์ที่ได้มาอยู่ที่วัดวะภูแก้ว  5 วัน 4 คืน  ความคิดส่วนตัวคือไม่อยากมาที่สุด  และก็มาถึงวันนี้วันสุดท้ายแล้ว  ก็อยากกลับเหมือนเดิม  แต่ถ้ามีโอกาสก็อยากจะได้มาอีก  เพราะได้ทั้งความรู้  ได้สมาธิ  และมีความรู้สึกสบายใจขึ้นมาก  ปกติเป็นคนที่ชอบเครียด  จริงจังกับทุกสิ่ง  แต่พอได้มาอยู่วัดนี้  บรรยากาศดี  ห้องน้ำสะอาด  ทำให้ได้นั่งสมาธิและสวดมนต์  ก็รู้สึกได้ปล่อยวาง  สบายใจ  นอนหลับสบาย  ปกติจะนอนไม่หลับถึงขั้นไปหาหมอ  ใครแนะนำวิธีไหนก็ไม่หาย  จนได้มาสวดมนต์  นั่งสมาธิ  และฟังธรรมแล้วทำให้หนูนอนหลับสบายมาก  จะเอาวิธีนี้กลับไปใช้ในวันที่นอนไม่หลับหรือวันที่เครียดหนัก


           ถึงจะไม่อยากมาก  และก็ยังอยากกลับอยู่  เพราะเป็นห่วงยาย  ไม่ขอพูดว่าตัวเองดี  แต่ก็ไม่เคยทำให้ผู้ปกครองเสียใจ  จะนำวิธีนี้กลับไปให้ยาย  เผื่ออาการป่วนของยายจะดีขึ้นและได้รับความรู้กลับไปเยอะมากๆ ดีจริงๆ 


พันธกานต์  พลายจันทร์
ม.4/4  โรงเรียนครบุรี






 

จะจำประสบการณ์ไปสอนน้องต่อ


           การมาเข้าค่ายธรรมะใน 5 วัน 4 คืนนี้  หนูรู้สึกถึงวันแรกมันจะรู้สึกเบื่อๆ เหนื่อยๆ ไม่อยากทำ  แต่พอเวลาผ่านไปถึงวันที่ 2  และวันที่  3  หนูรู้สึกว่ามันดีมันได้ผ่อนคลาย  และยังได้คติสอนใจต่างๆ ได้ฟังตัวอย่างที่ไม่ดีต่างๆ ที่เขาไม่มีเวลาที่จะกลับมาแก้ไขได้  หนังสือที่หนูชอบอ่าน  ชอบเรื่อง เด็กหญิงขจร  มากที่สุด  เพราะชื่อเรื่องมันทำให้หนูอยากที่จะทดแทนพ่อแม่ไม่อยากเที่ยว  อยากอยู่บ้าน  หนูอ่านเรื่องนี้หนูสัญญาว่าจะเอาเด็กหญิงขจรไปสอนน้อง  ไปเล่าให้น้องได้คิด  แล้วจะเป็นคติสอนใจหนูตลอดไป  หนูผ่อนคลายมากค่ะ  เวลาได้นั่งสมาธิ  หนูรู้สึกว่าหนูเริ่มชอบการสวดมนต์  ชอบการนั่งสมาธิ  หนูจะสั่งสมาธิก่อนอ่านหนังสือเหมือนที่พี่ได้บอกเอาไว้  มาเข้าค่าย 5 วันนี้ทำให้หนูได้รู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้กระทำต่อพ่อแม่  หนูจะปรับเปลี่ยนตัวเองที่เคยทำไม่ดีต่อพ่อแม่  หนูกลัวว่ามันบาปมากที่หนูก้าวร้าว  เอาแต่ใจต่อพ่อแม่  หนูจะกลับบ้านไปจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่จะไม่เอาแต่ใจต่อพ่อแม่อีกค่ะ


พรพิรุณ  อังกระโทก
ม.4/7  โรงเรียนครบุรี


Last Updated on Saturday, 08 July 2017 03:53
 

ค้นหา (พิมพ์คำที่ต้องการค้นหา แล้วกดปุ่ม Enter)

น้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย

Banner

เข้า Facebook ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ วัดวะภูแก้ว

Banner

แห่เทียนพรรษา 2558

Banner

ฐานิยปูชา 2556

Banner

www.thaniyo.net

Banner

ฐานิยปูชา 2555

Banner

เชิญชม วิดีโอ การแสดงธรรมของ หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

วัดป่าสาลวัน

Banner

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

palungdham.com

Banner

ฐานิยปูชา 2553

Banner

visitwallpapers.com

Banner

สำรวจความคิดเห็น

เหตุผล สำคัญที่สุด ในการเข้ารับการอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ?
 

แบบสำรวจความคิดเห็น

วัดวะภูแก้วควรปรับปรุงเรื่องใดมากที่สุด
 

แบบสำรวจ

พระสงฆ์ในทัศนะของท่าน ?
 

โปรดแสดงความคิดเห็นของท่านได้ที่สมุดเยี่ยม

Banner