Home เรื่องเล่าตอนเข้าค่าย ประสบการณ์ ของ นักเรียนจาก โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม และ โรงเรียนภู่วิทยา ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 22-25 กรกฎาคม 2559
ประสบการณ์ ของ นักเรียนจาก โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม และ โรงเรียนภู่วิทยา ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 22-25 กรกฎาคม 2559
Sunday, 11 December 2016 02:33

 
ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ  วัดวะภูแก้ว 
 

 

 

เข้าใจชีวิตมากขึ้น 
 

           หนูเป็นเด็กอีกคนหนึ่งที่ไม่อยากมาเข้าวัดเลย  ส่วนตัวก็พอจะเข้าใจคำสอนของพุทธศาสนาบ้าง จากหนังสือ หนูเข้าอบรมธรรมะนาน ๆ ครั้ง  ไม่บ่อยมาก  และส่วนมากจะพูดถึงบุญคุณ พระคุณพ่อแม่  และทุกครั้งหนูจะร้องไห้เสมอ  เพราะนึกถึงความผิดของตน   แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ  เพราะครั้งก่อนๆ  หนูยังเด็กมาก  ยังคิดไม่ได้  แต่พอมาอบรมที่วัดวะภูแก้วนี้   ทำให้หนูได้เข้าใจธรรมะมากยิ่งขึ้น   ทำให้หนูคิดได้   หนูจึงตั้งใจจะนำข้อคิด  ข้อปฏิบัติไปปรับใช้ในการดำรงชีวิต   เมื่อก่อนนั้น   หนูทำบาปอย่างมาก   หนูเพิ่งจะรู้เพราะการมาอบรมในครั้งนี้  หนูเข้าใจชีวิตมากยิ่งขึ้น  กลับไปครั้งนี้   หนูตั้งใจจะขอโทษและขอขมาพ่อกับแม่   ในสิ่งที่หนูเคยทำผิดไว้


 


 

          หนูเคยอคติกับแม่  หนูคิดว่าแม่ไม่รักหนู   หนูคิดว่าตัวเองมีปมตั้งแต่ยังเด็ก   แม่โกรธหนูแล้วด่าว่า  กูเกลียดมึง   ทำให้หนูคิดน้อยใจและเก็บมาคิดตลอด   หนูน้อยใจแม่เป็นอย่างมาก   ทุกครั้งที่หนูทำผิด  แม่จะด่าหนูด้วยคำพูดแรง ๆ   แม่จะตีหนูโดยไม่ฟังเหตุผล   ทำให้หนูทุกข์ใจเป็นอย่างมาก  หนูร้องไห้ทุกครั้ง  เวลาที่หนูได้เกรดดีๆ  จาก    3.53 เป็น 3.89    พ่อและแม่ไม่แม้กระทั่งจะชมหนู  กลับทำเฉยชา   ทำให้หนูนึกน้อยเนื้อต่ำใจ   แต่คราวนี้ หนูรับรู้แล้วว่า  พ่อก็คือพ่อ   แม่ก็คือแม่  คือผู้มีพระคุณกับหนู  คือพระอรหันต์ของลูก   หนูจึงต้องขอขอบคุณ คุณครูทุกท่านที่ให้ความรู้และคุณธรรม และให้หนูได้เข้าอบรมครั้งนี้


 


นางสาวปพิชญา หนูนอก

 โรงเรียนภู่วิทยา  ชั้น ม.4/1

         

 
 
 

 


 
 
 
 

จะไปบอกต่อ 
 
 
          กิจกรรมแรก คือ  การปฐมนิเทศ  แค่กิจกรรมก็ฟังดูน่าเบื่อ   แล้วก็ได้ฟังการให้ความรู้เบื้องต้น แล้วก็ได้ฟังการบรรยายต่าง ๆ  และกิจกรรมที่สำคัญ คือ  การนั่งสมาธิ   ตอนแรกที่นั่งก็รู้สึกปวดขา  แต่พอเริ่มมีสมาธิสมาธิก็เริ่มได้รู้ถึงสมาธิ   รู้สึกว่าดี  สงบขึ้น   แล้วก็ได้เข้าถึงสมาธิ  รู้สึกว่าตัวเบา  แล้วก็เริ่มชอบที่จะทำสมาธิ  ทำให้เรามีสติมากขึ้น   ตอนกลับบ้านก็จะกลับไปทำสมาธิ ทำตามที่ท่าน ดร.บอก   กลับไปบ้านจะนำประสบการณ์ที่ดีนี้  ไปพูดให้คนอื่นฟัง   เพราะเราจะรู้สึกว่ามีสมาธิเมื่อทำกิจกรรมต่าง ๆ  แล้วก็อีกหลายเรื่องที่ได้รับจากการมาเข้าค่าย   ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง  เคล็ดลับเรียนเก่ง  เพราะมีประสบการณ์ของรุ่นพี่ที่มาวัดวะภูแก้ว   กลับไปก็ได้ดีกันทั้งนั้น  เพราะเขามีความตั้งใจ  ได้รู้เรื่องศาสนา  พระพุทธเจ้า  กรรมดีกรรมชั่ว  ชอบเรื่องของพี่ขจร  ได้ข้อคิดเรื่องการใช้ชีวิต  เธอไม่ใช่คนเกเร  เป็นคนตั้งใจเรียนด้วยซ้ำ  แต่กลับเจอปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดจากหลาย ๆ อย่าง   ทำให้ได้ข้อคิดในการใช้ชีวิต
 
          รู้สึกว่าชอบ  สำนึกได้ในหลาย ๆ เรื่อง  ทำให้เรามีสติ   ถ้ามีโอกาสจะกลับมาอีกค่ะ
 
นางสาวเยาวลักษณ์ กลิ่นศรีสุข
 โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม  ชั้น ม.4/6

 
 
 

 

 

 

 

ที่นี่ปฏิบัติธรรม  ไม่ใช่ปฏิบัติกิเลส
 
          ได้รับประสบการณ์มากมาย ได้รับรู้ถึงการใช้ชีวิตในการปฏิบัติธรรมที่ค่อนข้างลำบาก  ไม่ได้สุขสบาย  บำรุงกิเลสเหมือนตอนอยู่ที่บ้าน  ได้นั่งสมาธิ  สวดมนต์  กล่าวคำแผ่เมตตา  รู้สึกปวดเมื่อยเหน็ดเหนื่อยไปทั่วร่างกาย  ตอนนั่งสมาธิก็คอยแต่จะง่วงนอน  เวลาอาบน้ำ  กินข้าวก็ต้องเร่งรีบ  ได้นอนเวลาดึก ๆ  ตื่นแต่เช้า  แต่ผลออกมา  ข้าพเจ้านั่งสมาธิ  อดทน  เจริญภาวนา จนชนะตนเอง   นอกนั้นยังไม่พอ  ได้อ่านหนังสือที่มีประโยชน์  ให้ความรู้ด้านการใช้ชีวิตในด้านต่างๆ   และยังได้รับความรู้จากวิทยากรหลายท่าน   โดยเฉพาะ ดร.ดาราวรรณ  เด่นอุดม ให้ประสบการณ์ที่ดี  สอนทางด้านจิต  การใช้ชีวิตในศาสนาพุทธที่ดี  การปฏิบัติธรรมที่ดี  ได้รับชมภาพยนตร์ที่มีสาระเกี่ยวกับแม่,  พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว  และการใช้ชีวิตของสัตว์  ดังนั้น การอบรมในครั้งนี้  ข้าพเจ้าได้รับประโยชน์  ได้ความรู้  และยังได้ฝึกจิตอีกด้วย
 
 

นางสาวเกศมณี  แสงเดือน
 โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม  ชั้น ม.4/3

 
 
 

 

 


 
 
 

 

อธิษฐานให้ได้มา ก็ได้มา
 
          ต้องบอกไว้ก่อนว่า ในทุก ๆ ครั้ง  หนูจะอธิษฐานจิตก่อนกลับบ้านเสมอว่า   ขอให้หนูได้มาอีก  และไม่รู้ว่าเป็นเพราะหนูอธิฐานจิตไว้หรือมีบุญ ถึงได้มาทุกครั้งและทุกปี   สิ่งที่น่าแปลกก็คือ ทุกครั้งที่หนูมา  หนูจะติดสมาธิเสมอ  แต่ปีนี้ไม่ติดค่ะ  มันมีแต่ความเจ็บปวด  ปวดจนเหมือนขาจะขาด  ปวดจนที่คิดว่าทนได้ก็กลายเป็นทนไม่ได้ค่ะ  จิตใจกระวนกระวาย  จิตไม่สงบจนมายกที่ 5 ค่ะ  พอเข้าสมาธิก็ตั้งใจค่ะว่าคราวนี้จะเอาชนะใจตัวเองให้ได้เป็นไงเป็นกัน  ถ้ามันจะปวดจนตาย  ก็ให้มันตายไปเลย  ถ้าปวดจนขาจะขาดก็ให้มันขาดไปเลย   สุดท้ายรู้มั๊ยค่ะว่าทำได้ไหม  อยากบอกว่าไม่ค่ะ  จิตใจหนูพ่ายแพ้ต่อความเจ็บปวดของกาย    ก็มานั่งคิดทบทวน ทำไมปีนี้ถึงทำไม่ได้  ก็ตั้งใจใหม่ค่ะ  ยกที่ 6 ก็ภาวนาใหม่ว่าต้องทำได้  ก็ทำไม่ได้อีกค่ะ  เหมือนจิตจดจ่อที่ความเจ็บปวด  และมันก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเมื่อเราเอาจิตไปจดจ่อกับความเจ็บ  ก็เป็นแบบนี้จนยกเกือบสุดท้าย  ก็มาคิดว่าคราวนี้ นั่ง ๆ ไปไม่เกิดสมาธิเหมือนปีก่อน ๆ ก็ชั่งมัน  นั่งให้พ่อให้แม่ที่รอบุญอยู่ที่บ้านก็ได้  ไม่ได้ของรางวัลแต่ก็ได้ชนะใจตัวเอง  และสิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็เกิดขึ้นค่ะ   หนูนั่งสมาธิได้ มันเจ็บมันปวดก็จริงค่ะ  แต่เมื่อหนูเอาใจไปจดจ่ออยู่ที่เสียง  ขาที่เริ่มปวด ก็ยังปวดอยู่ค่ะ  แต่ทุเลาเบาบางลงมากเหมือนมันจะเบาไปหมด  ตัวเริ่มโยก  ตอนแรกหนูคิดว่าหนูโยกหลับ  แต่ไม่ใช่ค่ะ  เพราะหนูไม่ง่วง  พอจิตเริ่มได้สมาธิก็เดินหน้าต่อ   แต่ก็ดีใจเพราะหนูตั้งใจ  อยากบอกเพื่อน ๆ ค่ะว่า  ครั้งหนึ่งเราได้มาปฏิบัติธรรมถือว่าเราเป็นคนมีบุญมากน่ะค่ะ   เราใช้ชีวิตทั้งชีวิตไปกับเรื่องอะไรได้   เราก็ใช้โอกาสครั้งนี้เอาบุญติดตัวไปดีกว่าค่ะ
 
 
นางสาวปิยภา  บุญประเสริฐ
 โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม  ชั้น ม.4/1

 


 
 



 
Last Updated on Sunday, 11 December 2016 02:57
 

ค้นหา (พิมพ์คำที่ต้องการค้นหา แล้วกดปุ่ม Enter)

น้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย

Banner

เข้า Facebook ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ วัดวะภูแก้ว

Banner

แห่เทียนพรรษา 2558

Banner

ฐานิยปูชา 2556

Banner

www.thaniyo.net

Banner

ฐานิยปูชา 2555

Banner

เชิญชม วิดีโอ การแสดงธรรมของ หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

วัดป่าสาลวัน

Banner

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

palungdham.com

Banner

ฐานิยปูชา 2553

Banner

visitwallpapers.com

Banner

สำรวจความคิดเห็น

เหตุผล สำคัญที่สุด ในการเข้ารับการอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ?
 

แบบสำรวจความคิดเห็น

วัดวะภูแก้วควรปรับปรุงเรื่องใดมากที่สุด
 

แบบสำรวจ

พระสงฆ์ในทัศนะของท่าน ?
 

โปรดแสดงความคิดเห็นของท่านได้ที่สมุดเยี่ยม

Banner