Home เรื่องเล่าตอนเข้าค่าย ประสบการณ์ ของ เด็กนักเรียน โรงเรียนพงษ์ศิริวิทยา และ โรงเรียนกุดจิกวิทยา ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 19 - 23 ก.ค. 2556
ประสบการณ์ ของ เด็กนักเรียน โรงเรียนพงษ์ศิริวิทยา และ โรงเรียนกุดจิกวิทยา ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 19 - 23 ก.ค. 2556
Monday, 05 August 2013 04:02

 

ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ  วัดวะภูแก้ว

 

 

ที่ไม่เคยชอบกลับชอบแบบบอกไม่ถูก

           ผมเป็นคนไม่ชอบเข้าวัดอยู่ด้วย  มันเป็นอย่างไรไม่รู้  แต่แม่ของผมนั้นชอบเข้าวัด  แม่ชอบชวนผมไปอยู่บ่อย ๆ  ผมก็ชอบคิดว่าจะไปทำไมไม่เห็นจะดีเลย  น่าเบื่อ  ต้องไป             สวดมนต์  น่าเบื่อต้องฟังธรรม  มันดีตรงไหน  ทำไปได้ประโยชน์กว่า  สบาย  มีสาระกว่า 


           พอได้ทำกิจกรรมต่าง ๆ  ได้นั่งสมาธิ  ผมก็ชักติดใจ  ตอนแรกทำแล้วรู้สึกหงุดหงิด  แต่พอได้ทำไปวันที่ 3  วันที่ 4  ก็มีสมาธิ  พอได้ทำไปเรื่อย ๆ  ก็รู้สึกชอบแบบบอกไม่ถูก  และก็รู้ว่าการทำบุญนั้นตายไปแล้วได้จริง ๆ 


           ต่อไปนี้ผมกลับบ้านไปผมจะไปทำบุญกับแม่ทุกวันพระที่ตรงกับวันหยุด  เสาร์-อาทิตย์  ก็จะตักบาตรทุกครั้งเลยครับ  ถ้ามีโอกาสมาผมก็จะมาอีกครับเพราะวัดวะภูแก้วสอนผมมากจริง ๆ  ทำให้ผมชอบนั่งสมาธิทั้งที่ไม่ชอบ  ขอบคุณครูทุกคนที่ให้ผมได้มาครับ


ด.ช.วทัญญู    แปสันเทียะ 
โรงเรียนพงษ์ศิริวิทยา   ม. 2/2
23  กรกฎาคม  2556

 

 

เด็กดีของยาย

           ตอนอยู่ที่บ้านหนูดื้อ  ไม่ยอมเชื่อฟังใคร  ใครใช้ก็พูดว่า  “ฮึ”  “เดี๋ยวแป๊บหนึ่ง”   เวลายายสั่งหรือใช้  ก็ไม่ยอมทำ  หรือเดินหนี  ตื่นก็ตื่นสาย  นอนก็นอนดึก  จากที่ได้ไปอบรมที่วัดวะภูแก้ว  ได้นั่งสมาธิ  ตั้งสติ   พอหลับตาจำได้ว่ายายเคยเลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก  คนทำให้รู้ว่ายายมีพระคุณแก่เรามาก  เราต้องรู้จักทดแทนบุญคุณของคุณยายเพราะท่านเป็นผู้อุปการะเรา  จากที่ตื่นสายก็กลับมาตื่นแต่เช้า  เมื่อกลับไปถึงบ้านหนูจะทำงานตามที่ยายสั่งไม่ว่างานนั้นจะเป็นงานหนัก  หรืองานเบาหนูจะทำงานนั้นด้วยความเต็มใจ

  

เด็กหญิงสกุลทิพย์   หวัดสูงเนิน
โรงเรียนพงษ์ศิริวิทยา   ม. 2/2
23  กรกฎาคม  2556

 

 


อยากรู้จักพระพุทธศาสนาให้มากขึ้น

           ในครั้งแรกผมรู้ว่าผมจะต้องมาวัด  ผมก็พอจะทำใจได้  แต่พอรู้ว่ามา  5  วัน  ก็อยากอยู่โรงพยาบาลทันที  เพราะผมคิดว่ามันเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก  แต่ก็ต้องมาเพราะคุณครูบังคับ  แต่ทำใจไม่ได้อยู่ดี  คุณแม่เลยบอกว่า  คิดว่ามาทำบุญก็แล้วกัน 


           เมื่อได้ฝึกทำสมาธิ  ผมเอาจิตตามลม  มันสงบมากจนนิ่ง  นานไม่รู้ตัว  จิตใจมันสงบมาก  จนเกิดอยากรู้จักพระพุทธศาสนาให้มากขึ้น  จากที่คิดว่าพระพุทธศาสนาก็เป็นแค่ความเชื่ออย่างหนึ่ง  กลับเปลี่ยนเป็นคิดว่า  พระพุทธศาสนามีเหตุผล  มีวิทยาศาสตร์  และทันสมัยมาก  ตอนนี้ผมเริ่มอยากจะใช้พระพุทธศาสนาเพิ่มเข้ามาในชีวิตมากขึ้นซะแล้ว

 

เด็กชายฐาปการ  กิจจารักษ์ 
โรงเรียนพงษ์ศิริวิทยา   ม. 2/1
23  กรกฎาคม  2556

 

 

 

เด็ก  (เกือบ)  หนีค่าย

          ในวันที่  2  ของการเข้าค่ายปฏิบัติธรรมครั้งนี้  เป็นวันที่ดิฉันอยากกลับบ้านมาก  จึงพากันหนีกลับ  แต่ยังไม่มีใครได้กลับ  เพราะอาจารย์จับได้เสียก่อน  ดร.ดาราวรรณ  ได้เรียกดิฉันและเพื่อน ๆ  มาตักเตือนว่า  “เราต้องอดทน  ต้องสู้เพื่อชีวิตและอนาคตของเรา  ถ้าพวกเธอไม่อดทน  ไม่สู้  แล้วอนาคตของเธอในวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร”  คำพูดนี้ทำให้ดิฉันสำนึกได้  จากนั้นฉันก็อดทนสู้ต่อจนมาถึงวันนี้  ตลอดเวลาที่ผ่านมา  ฉันเป็นคนที่ไม่มีสติ  ไม่มีสมาธิ  ใจร้อน  วู่วาม  เมื่อได้มาฝึกปฏิบัติธรรม  ทำให้เป็นคนมีสติ  มีสมาธิ  ไม่ใจร้อน   

  


 

          วันหนึ่งอาจารย์  ดร. ท่านเปิดธรรมะเรื่องแม่ให้ฟัง  ไม่มีน้ำตาไหลจากตาของดิฉัน  แต่น้ำตาจากใจสิมันเกิดขึ้นแล้ว  สุดท้ายนี้ดิฉันอยากให้วัยรุ่นทุกคนมีจิตสำนึก  ใครที่เคยทำตัวไม่ดี  ไม่เคยมาปฏิบัติธรรม  อยากให้มาเพราะว่ามันเป็นประโยชน์กับตัวเรามาก  ดิฉันพูดได้คำเดียวว่า  มันคุ้มมาก  คุ้มจริง ๆ  ขอให้ทุกคนยึดธรรมนี้ว่า  “ให้มีสติ  อย่าประมาทในชีวิต”  และ  “เกิดเป็นคนทั้งที  ทำดีไว้ให้มาก”        

นางสาวชุติมา  วงศ์ชาวนา 
โรงเรียนกุดจิกวิทยา  ชั้น ม.6/1
23  กรกฎาคม  2556

 

  

 


โรคหลายอย่างทุเลาได้เพราะสมาธิ


          ประสบการณ์ที่ข้าพเจ้าได้รับในการมาเข้าค่ายอบรมคุณธรรม ที่ วัดวะภูแก้วในครั้งนี้   ข้าพเจ้าได้รับมากมายทั้งการฝึกนั่งสมาธิซึ่งปกติข้าพเจ้าจะนั่งได้แค่ 5 นาที  เพราะข้าพเจ้ามีโรคประจำตัว คือ โลหิตจาง  ทำให้ข้าพเจ้าเป็นตะคริวได้ง่าย   แม้นั่งท่าสบาย ๆ ก็เป็น   มันจะชาเท้ามากเหมือนมีคนเอาอะไรแทง  แล้วก็ชามือ   แต่พอมานั่งสมาธิที่นี่    ข้าพเจ้ารู้สึกชาบ้างที่เท้าแต่ไม่เจ็บปวดอะไร  มือก็ไม่ชา   แต่รู้สึกปวดกระดูกหัวเข่า และ กระดูกที่หลังนิดหน่อย  เพราะได้รับอุบัติเหตุตกบันไดก่อนที่จะมาที่นี่ 2 สัปดาห์   อาการยังไม่หายดี   แต่ก็ไม่ปวดมาก  ได้ฝึกความอดทน  มีสติมากขึ้นกว่าเดิม  มีจิตใจจดจ่อกับสิ่งที่กำลังทำอยู่  ได้อุทิศบุญให้กับเจ้ากรรมนายเวรที่ติดตามข้าพเจ้าอยู่ในตอนนี้เพราะอาการปวดกระดูกที่หลังและหัวเข่าคงไม่ใช่ความบังเอิญ  แต่คงเป็นกรรมที่ข้าพเจ้าเคยทำกับเขาไว้แล้วข้าพเจ้าไม่รู้เพราะว่าข้าพเจ้าปวดหลังมาได้ 2 ปีแล้ว  แต่มาที่นี่เบาลงกว่าเดิม  อาการโรคภูมิแพ้ที่ปกติอากาศเย็นก็จะเป็นหวัดก็ไม่เป็น


          การนั่งสมาธิก็เห็นสิ่งต่างๆ  เห็นตัวเองตาย   ดิฉันกลัวมากแต่อาจารย์บอกว่าไม่ต้องกลัว  ดีแล้วที่เห็น  สิ่งที่เห็นในสมาธิบางครั้งก็ไม่อยากเชื่อ   ได้ความรู้และประสบการณ์มากมาย  ถ้ามีโอกาสจะมาทำบุญที่นี่บ่อยๆ ค่ะ


น.ส.ดวงพร   โสรัตน์
โรงเรียนกุดจิกวิทยา  ชั้น  ม.6/1
วันที่ 23 กรกฎาคม  พ.ศ.2556


 

Last Updated on Friday, 04 October 2013 03:16
 

ค้นหา (พิมพ์คำที่ต้องการค้นหา แล้วกดปุ่ม Enter)

น้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย

Banner

เข้า Facebook ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ วัดวะภูแก้ว

Banner

แห่เทียนพรรษา 2558

Banner

ฐานิยปูชา 2556

Banner

www.thaniyo.net

Banner

ฐานิยปูชา 2555

Banner

เชิญชม วิดีโอ การแสดงธรรมของ หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

วัดป่าสาลวัน

Banner

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

palungdham.com

Banner

ฐานิยปูชา 2553

Banner

visitwallpapers.com

Banner

สำรวจความคิดเห็น

เหตุผล สำคัญที่สุด ในการเข้ารับการอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ?
 

แบบสำรวจความคิดเห็น

วัดวะภูแก้วควรปรับปรุงเรื่องใดมากที่สุด
 

แบบสำรวจ

พระสงฆ์ในทัศนะของท่าน ?
 

โปรดแสดงความคิดเห็นของท่านได้ที่สมุดเยี่ยม

Banner