Home เรื่องเล่าตอนเข้าค่าย ประสบการณ์เด็กนักเรียน ร.ร.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 17 - 21 สิงหาคม 2555
ประสบการณ์เด็กนักเรียน ร.ร.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม ที่เข้าค่ายอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ระหว่างวันที่ 17 - 21 สิงหาคม 2555
Monday, 24 September 2012 01:51

 

ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ  วัดวะภูแก้ว 

 

ถ้าไม่มีความกตัญญูก็อย่านึกว่าตัวเองเป็นคน

  
           ตั้งแต่วันแรกที่ผมเข้ามาที่วัดวะภูแก้ว   ผมรู้สึกดีมาก  ในวันต่อมาผมเริ่มเข้าใจและได้เรียนรู้การเอาชีวิตรอดจากสิ่งที่ไม่ดีและควรทำในสิ่งที่ควรทำ

  


            เมื่อถึงคืนสุดท้ายที่วิทยากรบอกให้ตั้งใจปฏิบัติ   ผมก็ตั้งใจและผมก็นึกคิดถึงคำสอนต่างๆ ที่วิทยากรได้สอน  ผมจึงนึกขึ้นว่าชีวิตนี้ผมทำดีพอหรือยัง  ผมทำให้พ่อแม่ครูบาอาจารย์ภูมิใจในตัวผมหรือยัง  ผมก็นึกผมเป็นคนแท้ๆ  เราควรมีจิตสำนึกต่อผู้มีพระคุณให้มากกว่านี้  เพราะถ้าทำไม่ได้ก็อย่านึกตัวเป็นคน

  


           ภูมิใจมากครับที่ได้มาอบรมธรรมะที่วัดนี้   วัดนี้เป็นวัดที่มีวิทยากรที่สอนให้รู้ถึงธรรมะที่แท้จริง

 

นายศรีวิลาส   ประเสริฐศรี  ชั้น ม.5/5
โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม   อ.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม    จ.ชัยภูมิ
เขียนไว้ ณ วันที่  21  สิงหาคม  2555

  

  

  

 


กลัวนรกจนไม่กล้าทำบาปอีกแล้ว


          การเข้าค่ายครั้งนี้ก็ทำให้หนูได้อะไรกลับไปเยอะมากๆ   ที่นี่ได้สอนเรื่องบาปบุญคุณโทษ   เรื่องนรก – สวรรค์  ซึ่งหนูก็พอจะรู้มาบ้างแล้ว   แต่ท่านได้สอนอย่างละเอียดลึกซึ้งมาก   ทำให้หนูแทบจะไม่กล้าทำบาปอีกแล้วเพราะมันน่ากลัว   อีกเรื่องที่ทำให้หนูประทับใจก็คือการนั่งสมาธิ   ตอนวันแรกๆ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า   ทำไมหลายคนนั่งได้แต่เรานั่งไม่ได้   พอเข้าสู่วันที่ 3 ที่ 4  ก็เริ่มนั่งได้ และนั่งได้นานด้วยก็รู้สึกว่าตัวเรานี้เบาสบายมากและสถานที่ปฏิบัติธรรมที่นี้สวยมากโดยเฉพาะที่อุทธยานธรรม เพราะเป็นที่ที่สวยสงบ  บรรยากาศดี  มองเห็นสถานที่รอบๆ ได้อย่างสวยงาม   หนูรู้สึกชอบวัดนี้มาก  สอนให้เราได้ซาบซึ้งถึงบุญคุณของคุณพ่อคุณแม่ได้มาก  จนไม่สามารถอธิบายได้เพราะว่ามันอยู่ในใจของเราที่มันปลื้มและรู้สึกรักแม่มากที่สุด

  


           แหละการเข้าค่ายครั้งนี้ที่วัดวะภูแก้วได้ประโยชน์มาก  ได้ฝึกอะไรหลายๆ  ซึ่งสามารถนำไปใช้ในชีวิตได้อย่างดี

 

น.ส.ชุตินันท์   รูดจันทึก   ชั้น ม.4/1
โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม   อ.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม    จ.ชัยภูมิ
เขียนไว้ ณ วันที่  21  สิงหาคม  2555

  

 

 

 


ธรรมะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด

  
          วัดวะภูแก้วสอนให้เรารู้คิดหลายอย่างว่า สมาธิสามารถปฏิบัติได้ทุกสถานที่   ภาวนาคือ พลังบุญที่แรงที่สุด

  


          และวัดนี้สอนให้คิดว่า ธรรมะไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด   แถมสอนให้อดทนด้วยซ้ำไปและทำให้เราได้บุญบารมีอีก    ใครที่คิดว่าเข้าวัดฟังธรรมมันน่าเบื่อ ท่านคิดผิดแล้ว

  


          ขอขอบคุณวัดนี้ที่อบรมให้เราเป็นคนดี  รู้จักบาปบุญมากขึ้น

  

ด.ญ.กิ่งกาญจน์  นาคเสนีย์     ชั้น  ม.1/3
โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม   อ.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม    จ.ชัยภูมิ
เขียนไว้ ณ วันที่  21  สิงหาคม  2555

 

 

 

 

คิดถูกแล้วที่ย้ายกลับมาเรียนที่โรงเรียนนี้

  
           ปีนี้เป็นปีแรกที่ข้าพเจ้าได้มาพัฒนาจิตที่วัดวะภูแก้ว  เพราะข้าพเจ้าก็เพิ่งย้ายมาจากต่างจังหวัด   เมื่อก่อนข้าพเจ้าก็เคยอยู่ที่บำเหน็จณรงค์ตอนมัธยมต้น   ครั้งนั้นที่ข้าพเจ้าอยู่โรงเรียนต่างจังหวัด   พอดีเป็นโรงเรียนคริสเตียนนับถือพระเจ้า (พระเยซู)   ในเวลาหนึ่งปีข้าพเจ้ารู้สึกอึดอัดมากเพราะข้าพเจ้าเองก็นับถือศาสนาพุทธ  เป็นชาวพุทธ  ไม่เคยมีเวลาในการทำบุญเลย   ข้าพเจ้าก็เลยคิดตัดสินใจย้ายกลับมาเรียนที่บำเหน็จณรงค์   พอได้รู้มาว่าต้องมีการเข้าค่ายพัฒนาจิต    แรกๆ ข้าพเจ้าก็รู้สึกดีใจที่จะได้มาวัดวะภูแก้ว   แต่พอรู้อีกทีว่ามา 5 วัน   ข้าพเจ้าก็ไม่อยากจะมา   แต่พอเมื่อถึงวันที่  17   ข้าพเจ้านึกคิดว่าวันเวลามันผ่านไปเร็วอยู่แล้ว   ทำใจให้สบายๆ  แต่พอมาถึงข้าพเจ้ากลับเปลี่ยนความคิด   ข้าพเจ้าจะทำบุญภายในเวลา 5 วันให้ได้มากที่สุด   ถึงแม้ว่ามันจะเหนื่อยบ้าง  ง่วงนอนบ้าง  แต่ข้าพเจ้าก็สามารถอดทนมาได้จนถึงวันที่  21  เป็นวันที่ต้องกลับบ้าน   ข้าพเจ้าคิดว่าการมาวัดวะภูแก้วครั้งนี้คุ้มจริง   คำสอนของครูอาจารย์ที่สั่งสอนมาข้าพเจ้าจะนำไปปฏิบัติตามอย่างถูกวิธี

  


           สุดท้ายนี้  ข้าพเจ้าคิดว่าข้าพเจ้าตัดสินใจถูกแล้วที่ย้ายมาเพราะได้มาปฏิบัติธรรมที่วัดวะภูแก้ว    บุญครั้งนี้เป็นบุญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยทำมา

  


น.ส.ชลธิชา  เขียวขำ     ชั้น  ม.5/3
โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม   อ.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม    จ.ชัยภูมิ
เขียนไว้ ณ วันที่  21  สิงหาคม  2555

  

  

 

 

อยากได้บุญมาก ๆ

  

          ในวันแรกที่ผมได้ยินว่า อีก 2-3 วันจะไปเข้าค่ายธรรมะ   ผมก็ดีใจน่ะ  แต่พอมาอีกวันผมก็รู้สึกว่า   ถ้าผมมา  ใครจะอยู่กับตากับยาย   พอมาถึงวันที่จะเข้าอบรม   ผมนึกในใจผมจะมาเอาบุญให้ท่านเยอะๆ   พอมาถึงวัดวะภูแก้ว    ลงจากรถก้าวแรกผมก็เสียงดังเลย  พอนึกได้ขึ้นว่า   เรามาเอาบุญ  มาปฏิบัติธรรมะในวัด  เราไม่ควรส่งเสียงดัง   พอมาวันแรกได้มานั่งสมาธิที่ลานธรรม   วันแรกก็ยุงกัด  ก็ทนเอานั่งได้ประมาณ 40-45 นาที   ก็ลืมตาขึ้นมาฟังธรรม   พอวันที่ 2-3  ก็เริ่มดีขึ้น   พอมาวันที่ 4  ตอน 4 ทุ่ม   ผมบอกกับเพื่อนว่าไวจังทำไมเร็วอย่างนี้   เพื่อนก็บ่นๆ ไม่อยากกลับ    แต่ผมก็นึกในใจว่าผมก็ไม่อยากกลับ    อีกใจเป็นห่วงทางบ้านเขาจะรอเรา   พอมาตอนเช้า   มานั่งสมาธินิ่งสบายมากๆ  เพราะเป็นวันสุดท้าย   จะเอาบุญไปฝากพ่อ-แม่  ตา-ยาย  ที่รักให้มากที่สุด   ผมดีใจมากเลยจะได้กลับบ้าน   แต่อีกใจก็อยากได้บุญมากกว่านี้   วันนี้เป็นวันสุดท้าย   ผมจะได้กลับบ้าน   ผมอยากแยกตัวเราออกมา 2 ครึ่ง  แต่คนเราทำไม่ได้  วันหน้าฟ้าใหม่    ผมจะพาครอบครัวมาทำบุญที่นี่   และมาปฏิบัติธรรม   ผมจะทำให้ดีที่สุดจะเรียนสูงๆ  ผมตั้งใจว่า  ผมจะเรียนเท่าที่ผมจะเรียนไหว  ดร.ดาราวรรณ  เด่นอุดม  เป็นแม่พิมพ์ ให้ผม   ผมมีใจมุ่งมั่นที่จะเรียนสูงๆ  จะได้มีฐานะมั่นคง  และจะทำความดี  จะทำงานสุจริต  ในกาลต่อไป...

  

 


นาย ชิตณรงค์  บุญแสน     ชั้น  ม.5/2
โรงเรียนบำเหน็จณรงค์วิทยาคม   อ.บำเหน็จณรงค์วิทยาคม    จ.ชัยภูมิ
เขียนไว้ ณ วันที่  21  สิงหาคม  2555



Last Updated on Monday, 24 September 2012 02:04
 

ค้นหา (พิมพ์คำที่ต้องการค้นหา แล้วกดปุ่ม Enter)

น้อมส่งเสด็จสู่สวรรคาลัย

Banner

เข้า Facebook ศูนย์พัฒนาจิตเฉลิมพระเกียรติ วัดวะภูแก้ว

Banner

แห่เทียนพรรษา 2558

Banner

ฐานิยปูชา 2556

Banner

www.thaniyo.net

Banner

ฐานิยปูชา 2555

Banner

เชิญชม วิดีโอ การแสดงธรรมของ หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

วัดป่าสาลวัน

Banner

หลวงพ่อพุธ ฐานิโย

Banner

palungdham.com

Banner

ฐานิยปูชา 2553

Banner

visitwallpapers.com

Banner

สำรวจความคิดเห็น

เหตุผล สำคัญที่สุด ในการเข้ารับการอบรมพัฒนาจิต ที่วัดวะภูแก้ว ?
 

แบบสำรวจความคิดเห็น

วัดวะภูแก้วควรปรับปรุงเรื่องใดมากที่สุด
 

แบบสำรวจ

พระสงฆ์ในทัศนะของท่าน ?
 

โปรดแสดงความคิดเห็นของท่านได้ที่สมุดเยี่ยม

Banner